Na własny ślub w Chorwacji przypłynął jachtem. O mało się nie spóźnił.

Petr brał ślub w chorwackim Trogirze. Ślub za granicą był dla niego najlepszym wyborem. A ponieważ jest zapalonym żeglarzem, na własny ślub postanowił przypłynąć jachtem.

Już samo to zapowiada piękną przygodę. Ale to, co przydarzyło się Petrowi, było naprawdę wyjątkowe. Wróćmy do dnia jego ślubu w Trogirze.

Petrze, jak więc wyglądał twój dzień ślubu?

Staliśmy na kotwicy w romantycznej zatoce niedaleko Trogiru. Rano odwiozłem moją przyszłą żonę na brzeg łodzią pomocniczą, a sam wróciłem na jacht, gdzie zostałem sam, czekając na ceremonię.

Chciałbym teraz opowiedzieć, jak to sobie popływałem i odpoczywałem w słońcu. Prawda jest jednak taka, że wbrew prognozom pogody przyszła ulewa, zerwał się silny wiatr i zaczął padać grad.

Kotwiczyłem w dobrze osłoniętej zatoce, a mimo to kotwica miała co robić, żeby utrzymać jacht przy tych porywach wiatru. Na szczęście na morzu zła pogoda potrafi odejść równie szybko, jak przychodzi. Wkrótce się uspokoiło, ale deszcz nie przestawał padać. Osobiście lubię taką bałtycką pogodę, z wiatrem i deszczem, kiedy jestem na łodzi. Tylko że do dnia ślubu jakoś niespecjalnie pasuje.

Kiedy nadeszła pora, nie było wyjścia: trzeba było podnieść kotwicę i popłynąć do ołtarza. Rejs, zgodnie z planem, zajął mi niecałą godzinę. Nadal porządnie padało, więc założyłem żółty sztormiak — taki nieprzemakalny, gumowany strój żeglarski na paskudną pogodę. I tak, stojąc przy sterze i pracując przy linach od żagli, wspominałem, jak rozwijał się nasz związek, i układałem w głowie przysięgę ślubną.

Teraz wszyscy pewnie wyobrażają sobie pana młodego, który walczy z falami o życie i w strugach deszczu pędzi przez wzburzone morze prosto do swojej ukochanej. Jak sobie w końcu poradziłeś?

Dobrze 🙂

Zanim dopłynąłem do Trogiru, deszcz zupełnie ustał, wyszło słońce i już wyglądało na to, że wszystko zaczyna się układać. Tyle że Trogir jest dość ruchliwym miejscem. Duże statki wycieczkowe, które miały wypłynąć rano, wciąż stały przy nabrzeżu, zacumowane w trzech rzędach, jeden obok drugiego.

Przez pogodę wszystko w porcie się opóźniło, a ja nie miałem gdzie zacumować swojego jachtu. Co prawda miałem rezerwację miejsca, ale w tych okolicznościach była zupełnie bezużyteczna.

Byłem zdesperowany. Krążyłem jachtem w pobliżu nabrzeża jak kierowca po zatłoczonym parkingu, szukający wolnego miejsca, chociaż doskonale wie, że żadnego tam nie ma. Jakby tego gradobicia było mało, to jeszcze to! To było straszne. Los naprawdę wystawiał nas na próbę.

Niezła sytuacja! Co w końcu zrobiłeś?

Czas nieubłaganie uciekał, a goście już machali do mnie z brzegu, żebym się pospieszył do fryzjera, bo inaczej spóźnię się na własny ślub.

Nie miałem wyjścia. Podpłynąłem burtą do jednego ze statków wycieczkowych o nazwie „Romantika” i przez radio wyjaśniłem jego kapitanowi, że za chwilę biorę ślub na lądzie i pilnie muszę zejść z jachtu.

Kapitan i cała załoga od razu zrozumieli sytuację i przyszli mi z pomocą. Przycumowaliśmy mój jacht do burty ich statku, a ja — wciąż w żółtym sztormiaku i z radiotelefonem VHF w ręku — popędziłem do salonu fryzjerskiego, który znajdował się zaledwie kilka metrów od miejsca ceremonii.

Umówiliśmy się z kapitanem, że na mnie zaczeka. Gdy tylko skończę u fryzjera, skontaktujemy się przez radio, wrócę na jacht i razem go „przeparkujemy”, bo oni muszą wypłynąć.

To dopiero musiało być zamieszanie u fryzjera, co?

Wpadłem tam jak burza, nadal w żółtym sztormiaku, i narobiłem niezłego zamieszania. Myślę, że nigdy wcześniej nie udało im się przygotować pana młodego tak szybko.

Prosto z fotela fryzjerskiego pobiegłem z powrotem na jacht. W tym czasie wszystkie statki zdążyły już odpłynąć i po zmianie miejsca cumowania całe nabrzeże miałem dla siebie.

I co było dalej? Zdążyłeś na ślub?

Tak. Szybko przebrałem się ze sztormiaka w strój ślubny, zamknąłem jacht i pobiegłem z powrotem na miejsce ceremonii.

Wśród ludzi kątem oka dostrzegłem swoją pannę młodą. To była dosłownie chwila, ułamek sekundy. Ludzie na niewielkim placu rozstępowali się i spontanicznie gratulowali. Tak naprawdę zobaczyłem tylko kawałek jej welonu, ale chyba był to najpiękniejszy widok w moim życiu.

A potem odbyła się ceremonia ślubna. Złożyliśmy sobie przysięgę, przyjęliśmy życzenia od gości i zrobiliśmy kilka pierwszych zdjęć ślubnych. Przez cały ten czas chorwacki gitarzysta grał i śpiewał tradycyjne dalmatyńskie piosenki. Nie miałem pojęcia, że będzie aż tak wspaniale.

Czy chciałbyś, żeby coś tamtego dnia potoczyło się inaczej? Choćby pogoda?

Za nic w świecie! Cały dzień naszego ślubu był jedną wielką, ekscytującą przygodą.

Ślub nad morzem w Chorwacji był absolutnie najlepszym wyborem i niczego bym w tej decyzji nie zmienił.

To było intensywne, bardzo pozytywne przeżycie. Czułem się wtedy po prostu sobą i naprawdę lubię wracać do tego dnia myślami. A poza tym brałem ślub z kobietą, która jest najlepszym, co mnie w życiu spotkało.

Dziękujemy Petrowi, że podzielił się z nami swoimi przeżyciami. Życzymy mu, by jego małżeństwo z każdym dniem było jeszcze piękniejsze.

Zdjęcia: archiwum YachtWedding.com