Ślub Hanki i Petra w chorwackim Trogirze – rozmowa z panną młodą

Przedstawiamy rozmowę z Hanką, która wyszła za mąż nad morzem w Chorwacji.

Zapytaliśmy ją, jak wyglądał jej ślub w Trogirze i co z tamtego dnia najbardziej zapadło jej w pamięć.

Na swój wielki dzień wybraliście 14 czerwca 2014 roku. Zależało Wam na tej dacie czy tak po prostu wyszło?

Tak po prostu wyszło. Nie chcieliśmy ślubu w środku lata, woleliśmy jego początek, kiedy nie ma jeszcze takich upałów. Nie przepadam za opalaniem, więc połowa czerwca była dla mnie idealna.

Dlaczego zdecydowaliście się na ślub za granicą?

W zasadzie metodą eliminacji. Po kolei odrzucaliśmy rzeczy, których nie chcieliśmy.

Początkowo musielibyśmy zaprosić na ślub co najmniej dwieście osób, a to dla nas naprawdę dużo. Żadne z nas nie miało ochoty być w centrum uwagi tylu ludzi. Stresowałoby nas też to, żeby wszystkim dogodzić. Nasz ślub musiałby mieć odpowiednią oprawę i atmosferę, a to byłoby dla nas zbyt dużym zobowiązaniem.

Najchętniej wzięłabym ślub gdzieś na łące przy lesie, bardzo nieformalnie, z drobnym poczęstunkiem, ale to po prostu nie wchodziło w grę.

Na początku myśleliśmy, że zorganizujemy maleńki ślub w Czechach, tylko dla najbliższych, a wszystkim pozostałym powiemy o nim już po fakcie. Mieliśmy też nieco skromniejszy budżet, co musieliśmy wziąć pod uwagę.

Ze względu na pracę dużo podróżowaliśmy za granicę. W końcu doszliśmy do wniosku, że po prostu pobierzemy się gdzieś nad morzem. I to było naprawdę genialne rozwiązanie.

Dlaczego wybraliście właśnie Trogir?

Mojemu mężowi bardzo zależało wtedy na morzu i błękitnym niebie.

Chcieliśmy, żeby na ślubie byli nasi rodzice, więc musieliśmy wybrać miejsce położone dość blisko, przede wszystkim ze względu na ich wiek i wygodę.

Lubimy Chorwację i często tam jeździmy. W Trogirze byliśmy już wiele razy i bardzo nam się tam podobało. Ślub w chorwackim Trogirze był więc dla nas oczywistym wyborem.

Ilu gości ostatecznie było na Waszym ślubie?

Dziewięcioro. I nasz pies.

To było bardzo miłe, bo mieliśmy czas i przestrzeń, żeby z każdym spokojnie porozmawiać. Na przyjęcie ślubne wybraliśmy restaurację, do której lubimy wracać. Każdy zamawiał z menu to, na co miał ochotę. Atmosfera była swobodna, bez zadęcia, dokładnie taka, jakiej chcieliśmy.

Czy pogoda Wam dopisała?

Przed południem trochę popadało — podobno na szczęście — ale jak to bywa nad Morzem Śródziemnym, chmury szybko się rozeszły i w końcu zaświeciło słońce.

Trogir jakby opustoszał, ale od czasu do czasu spotykaliśmy kogoś, kto z radością bił nam brawo i składał życzenia. To było naprawdę piękne.

Czy myśleliście o ślubie w jakimś egzotycznym miejscu?

Raczej nie. Egzotyczny ślub to nie do końca moja bajka. Chociaż byłam na Mauritiusie już kilka razy i bardzo go lubię, nie potrafiłabym wyobrazić sobie siebie jako panny młodej na plaży. Ślub na plaży po prostu nie jest dla mnie. Bliższy jest mi klimat Morza Śródziemnego. No i ze względu na gości oraz psa chcieliśmy wybrać coś bliżej.

Jak myślisz, jak Twój mąż odbierał Wasz ślub?

Było widać, że dobrze się bawi i czuje się swobodnie. Przede wszystkim był w miejscu, które sam bardzo lubi, a do tego spełniło się jego marzenie o błękitnym niebie i morzu.

Myślę, że podobało mu się bardziej, niż gdybyśmy wzięli ślub w Czechach, gdzie — jak sam mówił — czułby się jak wystrojony manekin obok panny młodej, jakby musiał odgrywać jakąś rolę, zamiast po prostu być sobą. A tak oboje byliśmy równie ważni i było bardziej kameralnie. Oczywiście każdy patrzy na to inaczej. Ale u nas właśnie tak to wyglądało.

Czy patrząc z perspektywy czasu, zmieniłabyś coś w swoim ślubie?

Nie zmieniłabym absolutnie nic.

Miałam piękną suknię, dokładnie taką, jaką chciałam. Wybrałam też wygodne buty, bo wiedziałam, że podczas zdjęć będziemy dużo chodzić. Kiedy teraz o tym myślę, może przydałyby się też zdjęcia ślubne z drona, ale wtedy nie mieliśmy takiej możliwości i prawie nikt jeszcze tego nie robił.

A właściwie, skoro się nad tym zastanawiam, to jedną rzecz na pewno bym zmieniła — wzięłabym więcej wolnego. Miałam wtedy mnóstwo pracy i byłam bardzo zmęczona. Myślę, że bardziej nacieszyłabym się ślubem.

Czyli macie ze ślubu zarówno zdjęcia, jak i film?

Tak, mamy jedno i drugie. Filmy mamy dwa — jeden krótki, taki teledysk, i drugi długi. Zdecydowanie polecam film, bo kiedy widzimy ludzi w ruchu, emocje odbiera się zupełnie inaczej niż na zdjęciach.

Czy zdarza się Wam razem wspominać ślub?

Zrobiłam ze zdjęć ślubnych fotoksiążkę. Od czasu do czasu któreś z nas na nią trafi i zaczyna przeglądać. Drugie od razu dołącza i razem wspominamy, jak to było, co przeżyliśmy, co się wydarzyło. Często też się śmiejemy. To tak, jakbyśmy na chwilę się zatrzymali i przenieśli w czasie.

A gdybyście dziś wybierali miejsce ślubu, zdecydowalibyście się na coś innego?

Zdecydowanie nie.

Oboje bardzo się cieszymy, że pobraliśmy się w Trogirze, bo możemy tam łatwo wrócić, znów na chwilę zwolnić i pobyć razem w tej romantycznej atmosferze.

Ktoś inny leci w egzotyczne miejsce z myślą, że być może nigdy już tam nie wróci. Chce po prostu przeżyć coś naprawdę niezwykłego, choćby tylko raz w życiu.

Jak już mówiłam, nie jestem typem panny młodej marzącej o ślubie na plaży, więc Trogir był dla mnie idealny.

Czy jako mała dziewczynka marzyłaś o swoim ślubie, sukni i całej reszcie?

Nie byłam typową panną młodą. Nigdy nie wyobrażałam sobie, że kiedyś będę taką księżniczką.

Na początku myślałam po prostu: no tak, pobierzemy się. Ale dopiero w dniu ślubu uświadomiłam sobie, jak ważny jest dla mnie ten ślub i to, że mogę go naprawdę przeżyć.

Podczas ceremonii powiedzieliśmy sobie bardzo osobiste słowa, które każde z nas napisało samodzielnie. To nie były takie typowe przysięgi. Ciągle odkładałam napisanie swoich, aż w końcu w dniu ślubu wstałam o czwartej rano, żeby je napisać. Kiedy mówiliśmy je sobie podczas ceremonii, było przepięknie, bardzo wzruszająco. Właśnie wtedy zdałam sobie sprawę, jak ważny ten ślub był również dla mojego męża.

Co chciałabyś powiedzieć pannom młodym, które swój ślub mają jeszcze przed sobą?

Najważniejsze, żeby ślub był taki, jakiego naprawdę chcecie.

Wcale nie musi odbywać się daleko ani kosztować majątku. Chodzi o to, żebyście czuły, że to Wasz dzień i nie rezygnowały z tego, co dla Was ważne.

Bardzo lubię wracać do tych wspomnień, zwłaszcza gdy życie się komplikuje — i to nie tylko w związku. Patrzę wtedy na fotoksiążkę i cieszę się, że nie zaniedbałam samej siebie, że dobrze się bawiłam i ładnie wyglądałam. Tak naprawdę nie ma dla mnie większego znaczenia, czy ceremonia jest prawnie ważna. Liczy się sama ceremonia, którą dwoje kochających się ludzi przeżywa razem.

Dziękujemy Hance za miłą rozmowę. Gratulujemy rocznicy i życzymy jej wielu kolejnych lat udanego małżeństwa, pełnego miłości, szczęścia i wzajemnego zrozumienia.

Zdjęcia: archiwum YachtWedding.com